To jest temat, który w branży budzi trochę napięcia.
Z jednej strony wszyscy mówią:
„nie kopiuj, buduj swój styl”
„bądź oryginalny”
„nie rób tego, co inni”
A z drugiej strony… prawda jest trochę mniej romantyczna.
Bo żeby dojść do własnego stylu, najpierw trzeba przejść przez cudze.
I to jest moment, o którym rzadko mówi się głośno.
Każdy zaczyna od inspiracji
Nie znam żadnego dobrego barbera, który od początku robił „swój styl”.
Na początku patrzysz.
Analizujesz.
Próbujesz odtworzyć.
Czasem dokładnie. Czasem nieudolnie. Czasem po swojemu.
Ale to właśnie ten proces buduje Twoje zrozumienie.
Bo nie uczysz się wtedy tylko „jak coś wygląda”,
tylko zaczynasz rozumieć:
dlaczego ta sekcja jest prowadzona w ten sposób
czemu przejście jest miękkie, a nie ostre
jaki efekt daje konkretna technika
jak zachowują się włosy przy danym podejściu
I to jest realna nauka.
Problem nie jest w kopiowaniu
Problem jest w bezmyślnym kopiowaniu.
Jeśli patrzysz na fryzurę i próbujesz ją tylko „odrysować” bez zrozumienia to nic z tego nie wyniesiesz.
Ale jeśli podchodzisz do tego świadomie i zadajesz sobie pytania:
„dlaczego ktoś zrobił to w ten sposób?”
„co to daje w efekcie końcowym?”
„jak to przełożyć na mojego klienta?”
wtedy zaczyna się rozwój.
Nie da się skopiować 1:1
I to jest chyba najważniejsze.
Nigdy nie odtworzysz fryzury identycznie.
Bo:
masz inny typ włosa
inny porost
inną głowę
inne warunki pracy
Więc to, co robisz, to nie jest kopiowanie.
To jest interpretacja.
To jest próba przełożenia inspiracji na swoją pracę.
Może problem leży w słowie „kopiowanie”?
Bo ono brzmi negatywnie.
Jakbyś robił coś nie swojego.
A przecież w rzeczywistości chodzi o:
– inspirację
– naukę
– rozwój
– budowanie własnego warsztatu
I finalnie stworzenie czegoś swojego.
Własny styl nie powstaje z niczego
Powstaje z:
-tego, co widziałeś
-tego, co testowałeś
-tego, co działało
-tego, co odrzuciłeś
To jest miks doświadczeń, nie „olśnienie z dnia na dzień”.
I jeszcze jedna rzecz
Co złego jest w tym, żeby powiedzieć:
„tą fryzurą zainspirowałem się kimś z branży”?
To nie odbiera wartości.
Wręcz przeciwnie- pokazuje, że jesteś świadomy, uczysz się i masz szacunek do innych.
Na koniec
Nie bój się inspirować.
Nie bój się odtwarzać.
Nie bój się uczyć od innych.
Ale rób to z głową.
Bo to właśnie ten etap prowadzi Cię do momentu, w którym przestajesz kopiować…
a zaczynasz tworzyć.
A jak jest u Ciebie?
Uważasz, że kopiowanie hamuje czy rozwija?
I kiedy według Ciebie zaczyna się „własny styl”? 